โรคหัด (Measles - Thai)

English

เกี่ยวกับโรคหัด

โรคหัดเป็นโรคติดเชื้อไวรัสที่ติดต่อได้ง่ายมาก ทำให้เกิดอาการคล้ายไข้หวัดใหญ่ ผื่นขึ้นตามผิวหนัง และมีไข้ และอาจนำไปสู่ภาวะแทรกซ้อนที่ร้ายแรง รวมถึงปอดอักเสบและสมองอักเสบ (สมองบวม) ซึ่งอาจเป็นอันตรายถึงชีวิตได้

ในอดีต โรคหัดเป็นโรคที่พบได้ทั่วไปในออสเตรเลีย ผู้คนส่วนใหญ่ที่เกิดก่อนปี 1966
อาจจะเคยติดเชื้อหัดในวัยเด็กและเป็นไปได้ที่มีภูมิคุ้มกันแล้ว เนื่องด้วยการฉีดวัคซีน ทำให้ปัจจุบันโรคหัดพบได้น้อยในออสเตรเลีย

อย่างไรก็ตาม โรคหัดยังคงพบได้ทั่วไปในหลายส่วนของโลก
ผู้ที่เดินทางมาจากต่างประเทศอาจแพร่เชื้อหัดไปยังผู้ที่ไม่มีภูมิคุ้มกันในออสเตรเลียได้ โรคหัดยังคงเป็นสาเหตุสำคัญของการเจ็บป่วยและเสียชีวิตในเด็กทั่วโลก

อาการของโรคหัด

อาการแรกของโรคหัดมักปรากฏขึ้น 7 ถึง 18 วันหลังจากการสัมผัสเชื้อ และอาจรวมถึง:

• มีไข้
• รู้สึกไม่สบายตัว (อ่อนเพลีย) หรือเหนื่อยล้า
• ไอ
• น้ำมูกไหล
• ตาแดงและเจ็บ (เยื่อบุตาอักเสบ)
• ท้องเสีย (โดยเฉพาะในทารก)
• จุดขาวในปาก (เรียกว่าจุดคอปลิก)

อีกไม่กี่วันต่อมา จะมีผื่นแดงเป็นจุด ๆ แต่ไม่คันปรากฏขึ้น โดยปกติจะเริ่มที่ใบหน้าและลำคอ แล้วลามลงมาตามร่างกาย และอยู่ประมาณ 4-7 วัน

หากท่านมีอาการของโรคหัด ให้รีบไปพบแพทย์โดยด่วน โทรหาแพทย์หรือคลินิกก่อนไป และสวมหน้ากากอนามัยเพื่อป้องกันการแพร่เชื้อ

รูปภาพ: ตัวอย่างผื่นของโรคหัดทั่วไป

ภาวะแทรกซ้อนของโรคหัด

บางกลุ่มมีความเสี่ยงสูงต่อการเจ็บป่วยรุนแรงและภาวะแทรกซ้อนจากโรคหัด เช่น

• ผู้ที่มีระบบภูมิคุ้มกันอ่อนแอ
• เด็กอายุต่ำกว่า 5 ปี
• หญิงตั้งครรภ์

ผู้ป่วยโรคหัดมากถึงหนึ่งในสามอาจเกิดภาวะแทรกซ้อนและต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล ภาวะแทรกซ้อนอาจรวมถึงการติดเชื้อในหู ท้องเสีย ปอดอักเสบ และสมองอักเสบ (สมองบวม) ซึ่งเกิดขึ้นประมาณ 1 ใน 1,000 คนที่เป็นโรคหัด

โรคหัดเพิ่มความเสี่ยงต่อภาวะแทรกซ้อนระหว่างตั้งครรภ์ เช่น การแท้งบุตร การคลอดก่อนกำหนด และทารกแรกเกิดมีน้ำหนักน้อย

โรคหัดแพร่กระจายได้อย่างไร

โรคหัดส่วนใหญ่แพร่กระจายได้เมื่อบุคคลหนึ่งหายใจเอาไวรัสที่ไอหรือจามออกมาในอากาศจากผู้ติดเชื้อเข้าไป นอกจากนี้ยังสามารถแพร่กระจายผ่านสารคัดหลั่งจากจมูกหรือลำคอ และโดยการสัมผัสพื้นผิวหรือวัตถุที่ปนเปื้อน

ไวรัสโรคหัดสามารถอยู่รอดในอากาศหรือบนพื้นผิวได้นานถึง 2 ชั่วโมง การอยู่ในห้องเดียวกันกับผู้ที่เป็นโรคหัดก็อาจทำให้ติดเชื้อได้

ผู้ที่เป็นโรคหัดสามารถแพร่เชื้อได้ตั้งแต่ 24 ชั่วโมงก่อนที่อาการจะปรากฏจนถึง 4 วันหลังจากผื่นขึ้น

การวินิจฉัยโรคหัด

แพทย์จะวินิจฉัยโรคหัดโดยพิจารณาจากอาการ การตรวจร่างกาย และประวัติทางการแพทย์ รวมถึงประวัติการฉีดวัคซีนและประวัติการเดินทาง การวินิจฉัยจะได้รับการยืนยันโดยการตรวจ เช่น

• การเก็บตัวอย่างจากจมูกและลำคอ
• การตรวจปัสสาวะ
• การตรวจเลือด

การยืนยันการวินิจฉัยนั้นมีความสำคัญ เนื่องจากจะช่วยให้หน่วยงานสาธารณสุขสามารถติดตามผู้ที่อาจสัมผัสกับไวรัสและมีความเสี่ยงต่อการติดเชื้อได้

หากสงสัยว่าเป็นโรคหัด ให้พักอยู่ที่บ้านจนกว่าจะได้รับคำแนะนำอย่างอื่น อย่าไปที่ทำงาน โรงเรียน หรือสถานที่สาธารณะ เช่น ซูเปอร์มาร์เก็ต

การรักษาโรคหัด

ไม่มีวิธีการรักษาเฉพาะสำหรับโรคหัด อาจต้องใช้เวลาหลายสัปดาห์กว่าจะหายจากโรคหัดอย่างสมบูรณ์ ยาปฏิชีวนะใช้ไม่ได้ผลเพราะโรคนี้เกิดจากเชิ้อไวรัส

ผู้ที่เป็นโรคหัดควรปฏิบัติตัวดังนี้:

• อยู่บ้าน
• พักผ่อน
• ดื่มน้ำมาก ๆ
• รับประทานยาพาราเซตามอลเพื่อลดไข้

ผู้ป่วยที่มีอาการหนักอาจต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล

การฉีดวัคซีนป้องกันโรคหัด

การฉีดวัคซีนป้องกันโรคหัดเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการป้องกันโรคหัด การฉีดวัคซีนป้องกันโรคหัด 2 เข็ม จะให้การป้องกันระยะยาวแก่ประชาชนได้ถึง 99%

วัคซีนป้องกันโรคหัดนั้นฟรีและสามารถรับได้ที่คลินิกแพทย์ทั่วไป ร้านขายยาชุมชน ศูนย์บริการสุขภาพสำหรับชาวอะบอริจิน และหน่วยบริการฉีดวัคซีนของสภาท้องถิ่น

วัคซีนป้องกันโรคหัดได้รับทุนสนับสนุนจากรัฐวิกตอเรีย

ในรัฐวิกตอเรีย ท่านสามารถรับวัคซีนป้องกันโรคหัดได้ฟรี หากท่านเกิดในปี 1966 หรือหลังจากนั้น และ:

• ไม่ได้รับการฉีดวัคซีนป้องกันโรคหัดที่ถูกต้องตามข้อกำหนดครบสองเข็ม หรือ
• ไม่มีผลตรวจเลือดที่แสดงว่ามีภูมิคุ้มกัน

เด็กทารกอายุ 6 เดือนถึงต่ำกว่า 12 เดือนที่จะเดินทางไปต่างประเทศ สามารถรับวัคซีนป้องกันโรคหัดได้ฟรีเช่นกัน หากได้รับการฉีดวัคซีนก่อนอายุ 11 เดือน พวกเขายังคงต้องได้รับการฉีดวัคซีนเพิ่มเติมอีก 2 เข็ม ในช่วงอายุ 12 และ 18 เดือน ตาม ตารางโครงการสร้างภูมิคุ้มกันโรคแห่งชาติ

ท่านไม่จำเป็นต้องมีบัตร Medicare ในการรับวัคซีนป้องกันโรคหัดที่ได้รับเงินสนับสนุนจากรัฐ

โครงการสร้างภูมิคุ้มกันแห่งชาติ

วัคซีนป้องกันโรคหัดนั้นฟรีภายใต้ โครงการสร้างภูมิคุ้มกันโรคแห่งชาติ สำหรับ:

• เด็กอายุ 12 เดือน (ได้รับวัคซีนป้องกันโรคหัด คางทูม และหัดเยอรมัน)
• เด็กอายุ 18 เดือน (ได้รับการฉีดวัคซีนป้องกันโรคหัด คางทูม หัดเยอรมัน และอีสุกอีใส)

สามารถรับ วัคซีนป้องกันโรคหัดเพิ่มเติม ได้ฟรีสำหรับ:

• บุคคลที่มีอายุไม่เกิน 20 ปีที่ยังไม่ได้รับการฉีดวัคซีนครบถ้วน
• ผู้ลี้ภัยและผู้เข้าเมืองด้วยเหตุผลด้านมนุษยธรรมที่มีอายุ 20 ปีขึ้นไป

วัคซีนรวมป้องกันโรคหัดมีความปลอดภัยและให้การป้องกันโรคหลายชนิดพร้อมกัน ซึ่งช่วยลดจำนวนการฉีดวัคซีนที่จำเป็นแยกกัน วัคซีนแยกสำหรับโรคหัด คางทูม และหัดเยอรมันไม่มีจำหน่ายในออสเตรเลีย

ตรวจสอบว่าท่านได้รับการฉีดวัคซีนแล้วหรือไม่

หากต้องการตรวจสอบว่าท่านได้รับการฉีดวัคซีนป้องกันโรคหัดแล้วหรือไม่:

• ค้นหาบันทึกการฉีดวัคซีนของท่านในทะเบียนการฉีดวัคซีนของออสเตรเลีย (Australian Immunisation Register - AIR) – ทะเบียนระดับชาติที่บันทึกวัคซีนที่ให้กับประชาชนทุกวัยในออสเตรเลีย
• ติดต่อแพทย์หรือผู้ให้บริการฉีดวัคซีนของท่านเพื่อขอบันทึกการฉีดวัคซีนของท่าน (หากท่านได้รับการฉีดวัคซีนจากพวกเขา)

อ่านข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับวิธีการค้นหาบันทึกการฉีดวัคซีนของท่าน

การรับวัคซีนป้องกันโรคหัดมากกว่าสองครั้งนั้นปลอดภัย ไปพบแพทย์หรือร้านขายยาเพื่อขอรับวัคซีนป้องกันโรคหัดเพิ่มเติม หากท่านไม่แน่ใจว่าท่านมีภูมิคุ้มกันหรือไม่

ผู้เดินทาง

การเดินทางระหว่างประเทศเป็นแหล่งที่มาหลักของผู้ป่วยโรคหัดในออสเตรเลีย ผู้เดินทางทุกคนควรตรวจสอบสถานะการฉีดวัคซีนของตนเองก่อนเดินทางไปต่างประเทศ

ทารกที่จะเดินทางไปต่างประเทศ สามารถรับวัคซีนป้องกันโรคหัดได้ตั้งแต่อายุ 6 เดือน หากได้รับวัคซีนก่อนอายุ 11 เดือน จะต้องได้รับวัคซีนเพิ่มเติมอีก 2 เข็ม ตอนอายุ 12 และ 18 เดือน ตาม ตารางการฉีดวัคซีนแห่งชาติ

หากท่านเป็นโรคหัดหรือสัมผัสกับผู้ติดเชื้อ

หากท่านเป็นโรคหัด

อยู่บ้านจนกว่าท่านจะไม่อยู่ในช่วงแพร่เชื้อแล้ว ซึ่งคือจนถึงสิ้นวันของวันที่ 4 หลังจากที่ผื่นขึ้น และเมื่อท่านรู้สึกดีขึ้นแล้ว อย่าไปที่ทำงาน โรงเรียน หรือสถานที่สาธารณะในขณะที่ท่านยังแพร่เชื้อได้

หลีกเลี่ยงการสัมผัสกับผู้คนนอกบ้านของท่าน โดยเฉพาะผู้ที่มีความเสี่ยงสูงต่อการเจ็บป่วยรุนแรง ซึ่งรวมถึงผู้ที่มีระบบภูมิคุ้มกันอ่อนแอ เด็กเล็ก และหญิงตั้งครรภ์

เด็กที่ติดโรคหัดต้องไม่ไปโรงเรียนประถมศึกษาและสถานรับเลี้ยงเด็กปฐมวัยจนกว่าจะผ่านไปแล้วอย่างน้อย 4 วันหลังจากที่ผื่นขึ้น

หากท่านสัมผัสกับโรคหัด

โปรดตรวจสอบหน้าเว็บ สถานที่เสี่ยงต่อการสัมผัสโรคหัดในรัฐวิกตอเรีย
เพื่อดูว่าท่านเคยไปสถานที่ที่ผู้ป่วยโรคหัดไปมาหรือไม่

หากท่านสัมผัสกับผู้ป่วยโรคหัด ให้สังเกตอาการเป็นเวลาสูงสุด 18 วันหลังจากการสัมผัส

หากท่านไม่มีภูมิคุ้มกันโรคหัดอย่างสมบูรณ์หรือไม่แน่ใจ ท่านอาจได้รับการรักษาเชิงป้องกันได้ เช่น วัคซีนป้องกันโรคหัด (ภายใน 3 วันหลังจากการสัมผัส) หรือการฉีดอิมมูโนโกลบูลิน (ภายใน 6 วัน สำหรับบางคน) โทรหาแพทย์หรือคลินิกก่อนไป และสวมหน้ากากอนามัยเพื่อป้องกันการแพร่เชื้อ

เด็กที่สัมผัสกับเชื้อหัดอาจไม่สามารถเข้าเรียนในโรงเรียนประถมศึกษา การศึกษาปฐมวัย
หรือสถานรับเลี้ยงเด็กได้ หากไม่ได้รับการฉีดวัคซีนและไม่ได้รับการรักษาเชิงป้องกัน

ขอความช่วยเหลือจากที่ใดได้บ้าง

• ในกรณีฉุกเฉิน ให้โทรติดต่อหมายเลข 000 เสมอ
• แผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลใกล้บ้านคุณ
• บริการดูแลฉุกเฉินเสมือนจริง
• คลินิกดูแลผู้ป่วยเร่งด่วน - เมื่อต้องการการดูแลสุขภาพในทันที แต่ไม่ใช่กรณีที่คุกคามถึงชีวิต
• แพทย์ประจำตัว (GP) ของท่าน
• พยาบาลให้คำปรึกษาทางโทรศัพท์ (Nurse-on-Call) โทร. 1300 606 024 – สำหรับข้อมูลและคำแนะนำด้านสุขภาพจากผู้เชี่ยวชาญ (ตลอด 24 ชั่วโมง 7 วัน)
• บริการสร้างภูมิคุ้มกันโรคของรัฐบาลท้องถิ่น
• สายด่วนสุขภาพแม่และเด็ก (Maternal and Child Health Line) โทร. 13 22 29 (ตลอด 24 ชั่วโมง 7 วัน)
• โครงการสร้างภูมิคุ้มกันโรค กระทรวงสาธารณสุขรัฐวิกตอเรีย
• สายด่วนข้อมูลการสร้างภูมิคุ้มกันโรคแห่งชาติ (National Immunisation Information Line) โทร. 1800 671 811
• เภสัชกร
• SAEFVIC โทร. 1300 882 924 – เพื่อรายงานอาการแพ้วัคซีนที่รุนแรงหรือไม่คาดคิด