تروما و اطفال – نکاتی برای والدین (Dari)

اطفال چگونه در مقابل تروما عکس العمل نشان میدهن

پاسخ یک طفل به یک تجربه ناراحت کننده یا ترسناک میتواند به موارد ذیل بستگی داشته باشد:

• سن آنها
• شخصیت شان
• شما یا خانواده تان چگونه واکنش نشان میدهید

طفل شما ممکن است آنطور که شما انتظار دارید عکس العمل نشان ندهد. آنها ممکن است:

• گوشه‌ گیرشوند – آنها ممکن علاقه خود را به فعالیت ها از دست بدهند. همچنین ممکن است اعتماد به نفس کمتری داشته باشند، ساکت باشند یا به شیوه‌های رفتاری دوران نوزادی خود بازگردند.
• مشغول باشند– آنها ممکن نیاز داشته باشند تا تجربه را دوباره زنده کنند. بطور مثال، از طریق بازی یا نقاشی های تکراری. طفل شما ممکن در مورد رویداد های آینده بترسد یا ممکن کابوس ببیند.
• مضطرب باشند– آنها ممکن در تمرکز یا توجه کردن مشکل داشته باشند. آنها ممکن است بخواهند که همیشه به شما نزدیک باشند، تکالیف خواب داشته باشند یا به آسانی ناامید شوند.
• ناخوش شوند– آنها ممکن سردرد و معده درد داشته باشند.

طفل شما ممکن یک عکس العمل تاخیری داشته باشد. بعضی از اطفال خوب به نظر میرسند، مگر میتوانند روزها، هفته ها یا حتی ماه ها بعد عکس العمل نشان دهند.

چگونه در مورد یک حادثه آسیب زا صحبت کنیم

اگر شما با او صادق باشید این به طفل شما کمک خواهد کرد. شما میتوانید:

• به طفل خود اطمینان دهید که آنها مصون هستند و این واقعه ختم شده است. شما ممکن نیاز داشته باشید تا بارها به آنها اطمینان دهید.
• به طفل تان گوش دهید. تشویش ها و احساسات آنها را جدی بگیرید.
• به طفل تان بگویید که شما میخواهید راجع به احساس آنها بشنوید.
• به طفل خود به طریقه ای متناسب با سنش، اتفاقات را توضیح دهید. از زبانی که می‌فهمند استفاده کنید. اگر طفل شما حقایق اولیه را نداند، ممکن است سعی کند خودش بفهمد چه اتفاقی افتاده است. آنها ممکن است از تخیل یا معلومات محدود خود برای تکمیل داستان استفاده کنند. این ممکن برای طفل شما اضطراب و سردرگمی بیشتر ایجاد کند.
• مطمئن شوید که طفل شما میداند که این تقصیر او نیست. اگر شیطنت کرده باشند یا در مورد کسی فکر بدی کرده باشند، ممکن است این فکر را بکنند.
• در مورد این واقعه به حیثِ یک خانواده صحبت کنید. به همه اجازه دهید تا نظر خود را بگویند، بشمول اطفال. این به همه کمک میکند تا احساس کنند که حمایت، شنیده شده و درک شده اند.
• با طفل خود در مورد چگونگی واکنش افراد به پریشانی صحبت کنید. به آنها بگویید که احساسات آنها در این شرایط عادی است. شما میتوانید به آنها اطمینان دهید که آنها به مرور زمان احساس بهتری خواهند کرد.

چگونه میتوانید به یک حادثه آسیب زا واکنش نشان دهید

عکس العمل های شما به احساسات و رفتار طفل تان بالای بهبودی آنها تاثیر خواهد گذاشت. این مهم است که:

• تغییرات رفتار آنها درک کنید. اطفال به اقسام مختلف به وقایع ناراحت کننده یا ترسناک واکنش نشان میدهند. تغییرات در رفتار آنها مانند عصبانیت یا ادرار کردن در بستر عادی است.
• به طفل تان توجه بیشتر بدهید. این میتواند در وقت خواب و در دیگر زمان های جدایی مهم باشد.
• برای خود تان کمک بگیرید. اطفال به والدین یا مراقبین خود نگاه میکنند تا یک بحران را درک کنند و پاسخ دهند. آنها به بزرگسالان اطراف خود نیاز دارند تا ترس های آنها را درک کرده و آنها را تسلی دهند. اگر ناراحت هستید، شما همچنان میتوانید حمایت بدست بیاورید. اگر شما این کار را نکنید، این میتواند ترس و فشار را که طفل شما احساس میکند افزایش دهد.
• در مورد احساسات تان به یک شیوه مناسب با طفل تان صحبت کنید. این میتواند به آنها کمک کند تا در مورد خود شان صحبت کنند.
• به یاد داشته باشید که هر کس متفاوت است و ممکن احساسات متفاوت داشته باشد. توقع نکنید که طفل شما همان احساس را که شما دارید داشته باشد.
• به طفل خود یک حس کنترول بالای زندگی اش بدهید. حتی گرفتن تصامیم جزئی میتواند سبب شود که آنها احساس کنترول بیشتری کنند. این مخصوصاً بعد از هرج و مرج یک بحران مهم است. اطفال که احساس ناتوانی میکنند میتوانند فشار بیشتری را تجربه کنند.
• تلاش کنید که بیش از حد از طفل خود محافظت نکنید. این برای شما طبیعی است که میخواهید بعد از یک بحران خانواده تان را نزدیک نگه دارید. مگر این مهم است تا به آنها کمک کنیم تا احساس کنند که جهان آنها یک مکان مصون برای زندگی است.

روال های خانواده بعد از یک حادثه آسیب زا

این مهم است که:

• تا حدی ممکن به روال عادی خود ادامه دهید. این برای اطفال اطمینان بخش است.
• اگر طفلتان نمی‌تواند روال معمول خود را مدیریت کند، به او اطمینان خاطر دهید. این میتواند بشمولِ رفتن به مکتب یا انجام دادن کارهای خانه باشد.
• از معرفی تغییرات مانند روال های جدید، مسؤلیت ها یا توقعات برای رفتار آنها جلوگیری کنید.
• نقش خود را به حیث یک بزرگسال در خانه حفظ کنید. اگر در حال تلاش هستید، مهم است که برای کمک به طفل تان اتکاء نکنید.

چگونه به طفل تان کمک کنید تا بهبود یابد:

این مهم است که:

• به طفل تان وقت کافی برای بازی کردن بدهید. این میتواند ورزش، بازی ها و فعالیت های دلخواه آنها با دوستان آشنا باشد.
• برای تفریح وقت بگذارید. خنده، اوقات خوب و لذت مشترک میتواند به تمام اعضای خانواده کمک کند تا احساس بهتری داشته باشند.
• به یاد داشته باشید که اشتهای طفل شما میتواند تغییر کند. اگر آنها نمی خواهند که در وقت غذا بخورند، در عوض در تمام روز به آنها تنقلات منظم بدهید.
• مطمئن شوید که طفل شما به اندازه کافی استراحت و خواب دارد.
• به آنها در ورزش جسمی کمک کنید. این کار به طفل شما در مقابل استرس کمک میکند و خواب اش را بهبود میبخشد.
• شکر، غذاهای رنگی و شکلات را محدود کنید.
• به طفل تان کمک کنید تا از نظر جسمی آرام شود. این میتواند با حمام های گرم، ماساژها، وقت های داستان و ناز کردن های زیاد باشد.
• اگر فعالیت طفل شما را ناراحت یا مضطرب میسازد آن را تغییر دهید. بطور مثال، یک شوی تلویزیونی که باعث تشویش یا ترس طفل شما می شود.

اگر در هر زمان نگران صحت روانی تان یا صحت روحی یکی از عزیزان تان هستید، با لایف لاین به شماره 13 11 14 به تماس شوید.

از کجا کمک بگیریم

• داکتر خانوادگی شما
• پرستار صحت مادر و طفل تان
• مرکز صحی جامعه محلی تان
• متخصص اطفال یا روانپزشک مخصوص اطفال و نوجوانان – داکترتان شما را معرفی کرده می تواند
• مرکز صحت روحی پس از سانحه فونیکس استرالیا تلفون. (03) 9035 5599
• مرکز غم و سوگواری تلفون. 1800 642 066

شما همچنان میتوانید از:

• خط زندگی (Lifeline)تلفون. 13 11 14
• خط غم (GriefLine)تلفون. 1300 845 745
• فراتر از آبی (beyondblue) تلفون. 1300 22 4636
• خط کمکی اطفال (Kids Helpline) تلفون. 1800 55 1800
• نرس کشیکتلفون. 1300 60 60 24 – برای معلومات و مشاوره صحی متخصص (24 ساعت، 7 روز)
• ویب سایت والدین استرالیایی– raisingchildren.net.au