اختلال استرس پس از سانحه (Post-traumatic stress disorder - Dari)

اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) مجموعه‌ای از عکس العمل هایی است که می‌تواند در افرادی ایجاد شود که یک رویداد آسیب‌ زا را تجربه کرده‌اند یا شاهد آن بوده‌اند که زندگی یا امنیت آن‌ها (یا جان و ایمنی اطرافیان آنها) را تهدید می‌کند. این می تواند یک حادثه ترافیکی یا حادثه جدی دیگر، تجاوز فزیکی یا جنسی، مسائل جنایی، مشکلات یا شکنجه مرتبط با جنگ، یا یک حادثه طبیعی مانند آتش سوزی جنگل ها یا سیلاب باشد. تقریباً همه اشخاصی که صدمه را تجربه می کنند، تاثیرات پس از سانحه دارند. اما برای بعضی اشخاص، این تاثیرات در مدت چند روز یا چند هفته کم نمی شوند، بلکه ادامه می‌یابند و زندگی آن‌ها را مختل می‌کنند – این زمانی است که این عکس العمل ها اختلال استرس پس از سانحه نامیده می‌شود.

علائم PTSD

یک شخص مبتلا به PTSD دچار چهار نوع مشکلات عمده می باشد:

• برگشت-مجدد سانحه آسیب زا از طریق خاطرات ناخواسته و تکرار شونده، به یاد آمدن سانحه یا خواب های وحشتناک زنده. هنگام یادآوری سانحه ممکن است واکنش‌های احساساتی یا فزیکی شدیدی از جمله عرق کردن، تپش قلب یا وحشت وجود داشته باشد.
• اجتناب از یادآوری سانحه، مانند افکار، احساسات، اشخاص، مکان‌ها، فعالیت‌ها یا موقعیت‌هایی که خاطرات آن رویداد را زنده می‌کنند.
• تغییرات منفی در احساسات و افکار، مانند احساس خشم، ترس، گناه، بی‌حسی یا کرختی، ایجاد باورهایی مانند ”من بد هستم“ یا ”دنیا امنیت ندارد“ و احساس قطع روابط از دیگران.
• بیش از حد هوشیار بودن یا 'وارخطا' بودن که با مشکلات خواب، تحریک پذیری، عدم تمرکز، به راحتی مبهوت شدن و دائماً مراقب نشانه های خطر بودن، نشان داده می شود.

اگر شخصی در اوایل زندگی خود سانحه های آسیب زای دیگری را تجربه کرده باشد، بعضی اوقات متوجه می شود که این تجربیات گذشته دوباره یادآوری شده و باید با آنها نیز مجادله شود.

یک متخصص صحی ممکن است PTSD را در صورتی تشخیص دهد که شخصی در هر یک از این چهار ناحیه به مدت یک ماه یا بیشتر علائمی داشته باشد، که منجر به ناراحتی قابل توجهی شود، یا بر توانایی کار و درس، روابط و زندگی روزمره او تأثیر بگذارد.

افراد مبتلا به PTSD همچنین می توانند آنچه را که ’تجارب تجزیه ای’ (dissociative experiences) نامیده می شود داشته باشند که اغلب به شرح زیر توصیف می شوند:

• ’به گونه ای بود که گویی حتی آنجا نبودم.’
• ’زمان متوقف شده بود. ’
• ’احساس می‌کردم که اتفاقاتی که می افتند را از دور نگاه می کنم. ’

چی زمانی برای PTSD درخواست کمک کنیم

شخصی که یک سانحه آسیب زا را تجربه کرده است باید در موارد ذیل به دنبال کمک مسلکی باشد:

• احساس می کند که بعد از گذشت دو هفته شروع به بهبودی نمی کند
• به شدت احساس اضطراب و تشویش می کند
• واکنش های به سانحه آسیب زا دارند که به خانه، کار و/یا روابط شان تاثیر می کنند
• به فکر ضرر رساندن به خود یا دیگران هستند.

بعضی از علائم که نشان میدهند مشکلات در حال ایجاد شدن است شامل موارد ذیل اند:

• دائماً زود رنج یا تحریک پذیر می باشند
• در انجام دادن وظایف کاری یا در خانه دچار مشکل هستند
• نمی توانند به دیگران از نظر عاطفی جواب بگویند
• به طور غیر معمولی مشغول اند تا از مشکلات کناره گیری کنند
• برای کنار آمدن از مشروبات الکلی، مواد مخدر یا قمار استفاده می کنند
• مشکلات شدید مربوط به خواب شان دارند.

حمایت برای بهبودی مهم است

بسیاری از اشخاص بعضی از علائم PTSD را در دو هفته اول پس از یک سانحه آسیب زا تجربه می کنند، اما بیشتر آنها به تنهایی یا با کمک فامیل و دوستان بهبود می یابند. بنابراین، معالجه رسمی برای PTSD معمولاً حداقل تا دو هفته یا بیشتر پس از یک تجربه آسیب‌زا شروع نمی‌شود، مگر اینکه شخص از این سانحه به شدت احساس ناراحتی کند.

دریافت هر گونه کمک لازم در چند روز و هفته اول پس از یک سانحه آسیب زا مهم است. این ممکن است شامل دسترسی به معلومات، اشخاص و منابع، از جمله متخصصان آموزش دیده باشد که می تواند به شما در پروسه بهبودی کمک کند. حمایت فامیل و دوستان ممکن است تنها چیزی باشد که لازم است. در غیر این صورت، داکتر بهترین مکان برای شروع دریافت کمکِ بیشتر است. چیزی دیگری که ممکن است به شما کمک کند صحبت کردن با اشخاصی است که در این سانحه شریک اند یا موارد مشابهی را تجربه کرده اند.

معالجه PTSD

اگر بعد از دو هفته همچنان مشکلاتی را تجربه می کنید، یک داکتر یا متخصص صحت روحی روانی ممکن است درباره معالجه مشوره دهند. معالجه های موثر برای PTSD در دسترس است. اکثراً شامل معالجه روانشناسی مانند مشاوره است، اما دوا نیز می تواند مفید واقع شود. به طور عموم، بهتر است به جای استفاده از دوا به عنوان اولین و تنها راه حل مشکل، با معالجه روانشناسی شروع شود.

معالجه PTSD احتمالاً شامل رویارویی با خاطرات آسیب زا و کار بر روی افکار و باورهای مرتبط با این تجربه است. معالجه های متمرکز بر صدمه آسیب زا می توانند:

• علائم PTSD را کاهش دهند
• اضطراب و افسردگی را کاهش دهند
• کیفیت زندگی یک شخص را بالا ببرد
• برای افرادی که حوادث آسیب زای طولانی یا مکرر را تجربه کرده اند موثر است، اما ممکن است معالجه برای مدت طولانی تری لازم باشد.

از کجا کمک بگیریم

• داکتر عمومی (GP)، متخصص صحت روحی روانی، مانند روانپزشک، روانشناس، مشاور یا کارمند مددکار اجتماعی
• مرکز صحی جامعه محلی تان
• خدمات ارجاع انجمن روانشناسی آسترالیا شماره تلفن 1800 333 497
• Phoenix Australia مرکز صحت روحی روانی پس از سانحه شماره تلفن (03) 9035 5599
• مرکز سوگ و داغدیدگی تلفن 1800 642 066

خدمات مشاوره تلفنی عمومی می تواند توصیه ارائه دهند:

• Lifeline تلفن 13 11 14
• GriefLine تلفن 1300 845 745
• beyondblue تلفن 1300 22 4636
• نرس تلفنی 1300 60 60 24 – برای معلومات تخصصی صحی و مشوره (24 ساعت، 7 روز هفته)

برای کسب معلومات بیشتر به وب سایت زیر مراجعه کنید:

Post-traumatic stress disorder (PTSD)